Güneşi topluyordu gözleri , geceyi getiriyordu parmaklarının ucuyla tutup . Sonra etrafa saçıyordu güzelliğini. Sanıyordum ki , koluna bir sepet takıp her tarafa saçacak sevgisini hoplaya zıplaya . Onun yanındayken huzur ve mutluluk dolu bir sıvı salgılıyordu vücudum . Utanıyordum ! Birinin bu durumu fark edip bana öyle (garip) bakacağını düşündükçe daha çok utanıyordum . Utancım her seferinde beni ele veriyor , gözlerim gözlerinden kayıyor , kulaklarım sesinden başka ses duymaz oluyordu .
Onun üzerinde bir sürü hak iddia edebiliyordum . Ona dokunabiliyor , koklayabiliyor , öpebiliyordum . Ve ona her bakışımda işte bunlardan beni mahrum edeceğini düşünerek ona tutunduğum noktadan kayıp düşmekten korkuyordum . Korkum beni susturmaya yetiyor bu seferde onun huzur ortamının içinde huzursuzlukla dolaşmak zorunda kalıyordum . Ağzımı açtığımda çıkan tek sözcük sevgi adınaydı .