Zaman ...
Akıp giden parmakların arasından ..
Kum taneleri gibi zaman avuçlarımda ..
Teninde yaşayan tüm duyguları : ben .

Gün bugün , Günaydın deme vakti bana gelmiş ise eğer ; Günaydın !
Yaşadığım sürece gereksiz yere kullanacağım bir kelime olmadığına dair bir şey söyledim mi ben şimdiye kadar bu satırlarda ? Sanırım ...
Sanmaktan öte bilmeye ne dersin ?
Evet o benim :
emekleyen , emeklemeden nefes alamayacak olan . Neden mi emeklemek ?
Yazmak için yetişkin olan parmakların çocuk tenine bürünmesi gerekir de ondan . Tenin çocuk teni olduğu vakit hissedişinde , ruhunu ele geçirdiği vakit bu hissediş uzanır işte o vakit parmakların kaleme . Beyaz Tenine Yırtık Sayfalarını saran Güzel Bir Kadın olur sonrası belki ...
Beyaz Tenli Güzel Kadın